25. Pierwsze wrażenia z Koudougou
Koudougou, 30 sierpnia 2015
 
Dziś cofam się do zapisków „dnia pierwszego”, żeby i czytelnikom tego bloga dać ogląd tych pierwszych wrażeń... Więc moi Drodzy tym razem nie będzie nowych wiadomości, ale za to bardziej sensoryczne...!
 
A było tak:
 
15.30 czasu lokalnego wysiadam na lotnisku i... upał jak w Dolinie Śmierci! Odprawa. Mam wrażenie, że znajduję się na stacji podrzędnego dworca kolejowego z lat PRL-u. Nikt nie sprawdza książeczki obowiązkowych szczepień, jest za to skrupulatne wypełnianie formularza dotyczącego „wirusa Ebola”. Policjant nie umie znaleźć w moim paszporcie wizy wjazdowej. Pomagam mu. Zdjęcie, odciski palców – światowy standard! „Witamy w Burkina Faso”. Mogę iść po odbiór bagaży. Jakiś mężczyzna z wózkiem oferuje mi pomoc. Nie odmawiam. Podejrzewam, że może pomóc mi przeprowadzić walizki ”obok” sprawdzających celników. Rzeczywiście załatwia to jednym porozumiewawczym skinięciem głowy w ich stronę. Kosztuje mnie to 2000 cfa - niecałe 5€. Przed lotniskiem czeka ktoś z kartką z napisem ”Zbigniew” – ksiądz Louis, ekonom diecezji. Są też dwie studentki, siostry – moje uczennice z poprzedniej misji. Nie ma czasu by porozmawiać. Odjeżdżamy niemal natychmiast załatwiać kilka spraw w ”mieście”. Z telefonu Louisa dzwonię do konsula, znajomego z Soubré, informując że jestem. Ma dostarczyć mi moje rzeczy, które powierzyłem mu przed opuszczeniem Soubre. Zajeżdżamy pod katedrę. Mój przewodnik ma sprawę do załatwienia w drukarni. Ksiądz dyrektor obdzwania kilka instytucji i odsyła nas pod konkretny adres – u niego nie można zrobić kopii planu miasta Koudougou (moje miasto docelowe) - zbyt duży format. Domyślam się, że biskup potrzebuje dokładnego planu miasta w związku z podziałem parafii. Zapytany o to Louis, potwierdza. Chwilę kluczymy po ulicach stolicy. Odnajdujemy wskazany urząd. Ponownie dziwi mnie przeżyczliwy, uprzejmy sposób odnoszenia się do interesantów. Również styl języka francuskiego jest uderzająco inny, kulturalniejszy niż na Wybrzeżu. Sprawy nie da się załatwić od ręki. Ponownie dzwonię do konsula. Nie da rady przyjechać. Ktoś z rodziny miał właśnie wypadek drogowy i konsul jedzie do szpitala.

Zbliża się osiemnasta gdy opuszczamy stolicę. Zrobiła na mnie mieszane wrażenie. Zapewne muszę tu wrócić, by napisać coś co nie ograniczy się jedynie do porównywania Ouagadougou (stolica) z Abidjanem.

Jeszcze chwila postoju na stacji benzynowej. Louis kupuje paliwo i wodę. Do Koudougou mamy około stu kilometrów. Pytam chłopaków doładowujących kredyt w telefonach na kartę, czy mają kartę sim z jakimkolwiek numerem. Oficjalnie nie można tego kupić bez zarejestrowania numeru na nazwisko użytkownika! Nie mają, ale wiedzą kto ma. Po trzech minutach i 1000cfa jestem posiadaczem numeru firmy Telecel. Louis również daje chłopakom 1000cfa – okazuje się, że są to jego „bracia,” czyli chłopaki z tej samej wioski.

 
W drodze do Koudougou przyglądam się krajobrazom, jakże innym niż te do których jestem przyzwyczajony od 24 lat. Deszcz nie padał tu od końca września. Burawo-żółty krajobraz, z rachitycznymi drzewkami porozrzucanymi to tu to tam, aż po kraniec płaskiego widnokręgu. Coś jak koryta wysuszonych rzek czekające deszczowej pory? Od czasu do czasu jakieś siedlisko domków w kolorze ziemi. Natura przypomina mi gdzie jestem jeszcze i przez to charakterystyczne zjawisko, że noc zapada tu w niespełna 30 minut od zachodu słońca. Minęła 18:45 i jest noc.
 
Około 19.30 dojeżdżamy do celu: Prokura Misyjna obok katedry w Koudougou – ośrodek diecezjalny w którym mam zamieszkać jakiś czas...
 
Szybka kąpiel i wyjazd na kolację do Biskupa. Jest oprócz nas jeszcze trzech księży: Wikariusz Generalny, Sekretarz biskupa i odpowiedzialny za Caritas. Atmosfera bardzo sympatyczna. Biskup zaprasza mnie bym jutro towarzyszył mu w wyjeździe na wioskę i zapewnia mnie, że droga jest asfaltowa. Czyżby dostrzegł chwilę wahania wywołanego bezwiednie przez moje doświadczenia „wyjazdów na wioski oddalone o dziesiątki kilometrów”? Chętnie przyjmuje zaproszenie.

Po dwudziestej drugiej powrót na Prokurę. Pokój klimatyzowany, zakurzony, wymagający gruntownego szorowania, malowania (bez szczegółów o prysznicu i toalecie...). Czuję się już w pełni ”z powrotem”. Łóżko ok. Poduszki brak. Pościel – jedno prześcieradło. Szczęśliwy traf! Po raz pierwszy w życiu przywiozłem swój ”zagłówek”. Przyleciał ze Stanów w paczce jako ”ochrona sprzętu elektronicznego”, i w tej samej roli zmieścił się w walizce. Nie muszę zwijać w rulon mojego dużego kąpielowego ręcznika, posłuży za przykrycie podstarzałego materaca. Wszystko się tak fajnie układa! Jest za co dziękować Bogu w wieczornej modlitwie.  Około północy ucina mi się film z napisem Witamy w Burkina Faso.